Φέτος, μια χρονιά ορόσημο –καθώς συμπληρώνονται είκοσι χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας της Πειραιώς 260– το Φεστιβάλ υποδέχεται στην εναρκτήρια δράση του τον Χάινερ Γκαίμπελς, έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής μουσικής και θεατρικής σκηνής.
Το Σλήμαν III αποτελεί μια απόπειρα δημιουργίας διαφορετικών χώρων εμπειρίας για το κοινό, που επιτρέπουν την εκ νέου εξέταση της αντίληψής μας για την Ιστορία. Αφετηρία του έργου είναι η ανασύνθεση ενός σχεδίου της Τροίας –με τα εννέα ανακαλυφθέντα στρώματά της– όπως αυτό προκύπτει από την ημερολογιακή αφήγηση του Ερρίκου Σλήμαν (Heinrich Schliemann) για τις ανασκαφές εκεί κατά τα έτη 1871–1873.
Φωνές, περφόρμερ και μουσικοί αλληλεπιδρούν με ένα ετερόκλητο κειμενικό και μουσικό υλικό που περιλαμβάνει ψευδοαρχαϊκές απαγγελίες και αποσπάσματα από την Ιλιάδα, μέρη από τους Τρώες –την όπερα του Εκτόρ Μπερλιόζ– καθώς και δημοτικά τραγούδια, ηλεκτρονικά ηχητικά δείγματα και προηχογραφημένα κομμάτια.
Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από διακριτές ‘ανασκαφές’, καθώς η παράσταση, μαζί με τις πηγές της, δεν αναφέρεται μόνο στην προσπάθεια του Σλήμαν να εντοπίσει τα κατάλοιπα της Τροίας, αλλά φέρει και το αποτύπωμα διαφόρων τόπο-ειδικών (site-specific) μορφών που έχει λάβει στο παρελθόν: την αρχική σκηνική εγκατάσταση των Μίχαελ Ζίμον και Χάινερ Γκαίμπελς με τίτλο Newtons Casino, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1990 στο Theater am Turm της Φρανκφούρτης, καθώς και την εκδοχή Εργοτάξιο Σλήμαν, που δημιουργήθηκε το 1997 σε συνεργασία με το σχήμα Διπλούς Έρως στην Αθήνα.
Επιπλέον, το 1993 ο Γκαίμπελς δημιούργησε τη βραβευμένη και αμιγώς ακουστική ραδιοφωνική σύνθεση Schliemann’s Radio. Σε συνεργασία με ορισμένους από τους τότε συντελεστές, οι Ζίμον και Γκαίμπελς αναπτύσσουν τώρα μια νέα εκδοχή του έργου, επιχειρώντας να ξεδιπλώσουν την ιδέα της διαπερατότητας των ιστορικών στρωμάτων μέσα από μια διαδρομή στους χώρους της Πειραιώς 260.
Όλες αυτές οι διαδρομές –καλλιτεχνικές, ιστορικές και γεωγραφικές– συγκλίνουν σήμερα στο Σλήμαν III, μια πολυεπίπεδη σκηνική σύνθεση που αντιμετωπίζει την Ιστορία όχι ως στατικό αφήγημα, αλλά ως διαρκή διαδικασία ανασκαφής, ερμηνείας και αναδιατύπωσης.
Η παράσταση περιλαμβάνει απόσπασμα από το τραγούδι «Μακρυά», που ανήκει στο ανέκδοτο μουσικό έργο του Θανάση Μωραΐτη πάνω σε ποιήματα του Καβάφη, με τίτλο Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως.